w leniwym migotaniu
wirują w zwolnionym tempie
kawałki bieli niepodlegające prawu grawitacji

prawie nie oddycham
znam tą zimową ciszę
jakby ktoś cały świat szklane cacko owinął grubą warstwą waty
i ostrożnie włożył do kartonowego pudełka z napisem
"obchodzić się delikatnie"
wytłumienie bodźców
krajobraz sterylnie odcięty od rzeczywistości
tylko igły mrozu na policzkach
jedyny łącznik ze słowem
obudzić

w tej mlecznej pianie plama
nie zieleni
płomienie kuliście rozszarpują powietrze
rozrywa mi uszy szmer zdziwionego przerażenia
eksploduje pod tęczówką widokiem źrenic zmienionych w kosmiczne czarne dziury
prostowanie palców
toczy się plemię chaosu
nabiera rozpędu
huk