i l l u s i o n o f s e n s e : Le Ma ON !

NAJNOWSZE TEKSTY

ponury czas
Ostatnie chwi...
Spakowany
Kawa
***
Ekshumacja
To tam
***
R.I.P.
asteroidy.

NAJNOWSZE GFX

NAJNOWSZE FOTO

NEWSLETTER

LINKI

wydawnictwo IOS
hype4 design
Creation.Machine
Horror Charts
Technology review
Square Extension
dustbox
niwidu.org
Sztuki Walki - BJJ
Magazyn .psd
implozja.pl
wiecej odnosnikĂłw

Miłość wirtualna. - 2010-02-26 - rozzamyslona

Kiedyś myślałem, że kochałem, ale dopiero teraz poznałem, co to Miłość. Wiem, że zapamiętam dotyk Twych dłoni, zapach włosów, uśmiech, oddech i wszystkie gesty, których nie dane było mi odebrać, a które przemyciłaś do mnie w innej formie.

Tak ją pożegnał. Magda pamiętała, jak każde z tych słów wbijało się w serce. Raniło. Przygniatało. Pamiętała wszystko. Drżenie dłoni wystukujących pospiesznie rozpaczliwe słowa. Garście łez spływających po młodych policzkach, wciąż jeszcze rumianych poezją pierwszej, najprawdziwszej miłości. I niebo – czyste, uderzające niezgłębioną czernią, pokryte milionami gwiazd, odbijających się w zapuchniętych oczach dziewczyny, która, oparta o parapet, z trudem próbowała pochwycić oddech. Wówczas nie wiedziała jeszcze, że tej nocy żegnała nie tylko Miłość, ale i Młodość.
Na wspomnienie tamtych dni z trudem powstrzymywała łzy. Siedziała samotnie w przedziale pociągu relacji Warszawa – Kraków. Jeszcze trzy godziny, pomyślała. Od tamtej nocy minęło sześć lat. Wirtualna miłość? Tak, wirtualna miłość. Dziś, gdy ma dwadzieścia dwa lata, wydaje się to absurdalne, a nawet śmieszne. Nigdy się nie spotkali, mimo miesięcy długich i zajmujących rozmów. Mimo wyznań i deklaracji. Mimo wszechpotężnego uczucia. To była ich wspólna decyzja. Miał wówczas tyle lat, ile ona dziś. Musiał wyjechać do Stanów na przynajmniej rok. Bała się czekać. Zdecydowali, że rozstanie to najlepsze wyjście.
Sześć lat to bardzo długo. Co ja tu robię, czego oczekuję, pytała samej siebie. Chciała go zobaczyć. Raz. Spojrzeć w oczy. Zrozumieć naprawdę. Realnie. Zakończyć ten rozdział, zamknąć raz na zawsze. Sześć lat to cholernie długo! A jeśli kogoś ma? A może już żonę, dzieci. A jeśli coś zniszczy?
Miała ogromne wątpliwości, ale wiedziała, że musi to zrobić. Choćby po to, by rozpocząć normalne życie. By już więcej nie odwracać głowy.
Około szesnastej była na miejscu. Znała adres, wystarczyło wybrać odpowiedni tramwaj. Nie minęło pół godziny, a stała przed właściwym domem. Otworzyła furtkę. Podeszła do drzwi. Zapukała.
- Dzień dobry, nazywam się Magdalena Kordecka, jestem dawną znajomą Michała. Czy on tu nadal mieszka?
Na progu stała młoda brunetka o łagodnych rysach, miała duże czarne oczy i zabawnie zakrzywiony nosek. Ubrana była w czarny golf i granatowe dżinsy. Na jej twarzy malowało się zaciekawienie.
- Och, dzień dobry. Pani z Warszawy? – spytała niespodziewanie.
- Tak, z Warszawy. A skąd pani…
- Ach, za moment pani wyjaśnię. Proszę chwilę zaczekać.
Magda została sama. Była zaskoczona takim obrotem sprawy. Czyżby o wszystkim wiedziała? Czyżby wyjawił jej tajemnicę irracjonalnej miłości sprzed lat? Wszystko wskazywało na to, że była to Sylwia – młodsza siostra Michała. Wróciła po około pięciu minutach. Przyniosła ze sobą plik najróżniejszych kartek w różnych kształtach i kolorach. Były przewiązane niebieską wstążeczką.
- To dla pani. Jest tu pani nazwisko – oznajmiła Sylwia i podała przybyłej dziwny podarunek.
- Co to jest? – spytała zaskoczona Magda.
- To są wiersze Michała. Pisał je przez pięć lat. Wszystkie dla pani.
- Ale dlaczego… dlaczego pani mi je daje?
Kobieta posmutniała. Jej twarz nabrała zupełnie innego, bolesnego wyrazu. Cofnęła się w głąb domu. Wzięła płaszcz i wyszła na zewnątrz. Zamknęła za sobą drzwi.
- Zabiorę panią w jedno miejsce. Proszę o nic więcej nie pytać.
Pojechały samochodem. Po kwadransie były na miejscu. Magda nie wiedziała, co o tym wszystkim myśleć. Przez kilka minut szły w milczeniu wąskim chodnikiem. Po prawej stronie rozpoczynał się cmentarz. Sylwia skręciła w bramę. Magda szła tuż za nią. Mijały nieznane groby, obce nazwiska, znicze. Wreszcie siostra Michała stanęła przed jednym z grobów.
- Jesteśmy na miejscu – szepnęła.
Marmurowa płyta lśniła nowością. Obok bukietu czerwonych róż stało kilka szklanych zniczy. Magda przeniosła wzrok na tablicę. Coś ścisnęło ją za gardło. Najpierw przyjrzała się zdjęciu. Przedstawiało przystojnego, młodego mężczyznę o blond włosach i niebieskich, smutnych oczach. Już wiedziała. To był dzień, w którym widziała go po raz pierwszy. Zakręciło jej się w głowie. Powoli przeniosła wzrok na złote napisy. Śp. Michał Przyboszewski 1982-2009.
- Niecały rok temu. – z zamyślenia wyrwały ją ciche słowa Sylwii – Był wieczór. Michał poszedł do kolegi ze studiów, Grzegorza, kilometr od domu. W drodze powrotnej potrącił go pijany kierowca. Jechał bardzo szybko. Michał stracił bardzo dużo krwi. Zmarł w drodze do szpitala.
Kobieta mówiła coś jeszcze, ale Magda już nie słuchała. Stała nieruchomo, wpatrzona w okrągłą fotografię. W te piękne smutne oczy. Kochające. Po chwili spojrzała na kartki, które cały czas trzymała w lewej ręce. Dwie krople łez zmoczyły pierwszą z nich, jasnozieloną. Utkwiła wzrok w słowach wiersza:

I PONAD RZEKĄ
SŁOŃCE ŚWIECIŁO
SAMO NIE WIEDZĄC KOMU
JEDYNYM ŚWIADKIEM
HISTORII TEJ BYŁO
MIŁOŚCI
CO NIE ZBUDOWAŁA DOMU

Komentarze(3) Skomentuj

< poprzedni (Czekał.) nastďż˝pny (Genesis) >

Grafika Fotografia Profesjonalna Komercyjna

Żarty śmieszne filmy Nabij znajomego w butelkę

randkowy test osobowości test charakteru

Sztuki Walki Sporty Walki Budo Karate Bjj mma Judo vale tudo

kluby budo treningi sztuki walki sporty walki