ZAMIAST WSTĘPU

 

„Hej!

 

Zaczynam pisać opowiadanie. Jest inne niż J. Może bardziej, a może mniej tragiczne.

Ona pisze swoje listy i wrzuca je do ukrytej „skrzynki” w rozwidleniu gałęzi drzewa.

On robi to samo. Ale nie wymieniają się listami, jak to ma miejsce w wersji J., bo w ogóle o sobie nie wiedzą. Jego drzewo rośnie dwa kroki dalej...

On wrzuca swoje listy, jak u J. rano, ona wieczorem – też jak w opowiadaniu J. To trwa kilka lat. Dopóki jedno z nich się nie pomyli.....”

 

 

 

Akt I: TA-DAM

 

Był wściekły, zdesperowany, podszedł pod drzewo i wyciągnął te wszystkie cholerne, nieprzeczytane listy. Poszedł wieczorem, późnym wieczorem, jak jeszcze nigdy tu nie był. Pierwotnie miał je zabrać do domu i tam zniszczyć, ale w końcu jaka to różnica gdzie i kiedy, a lepiej już, teraz, na miejscu. Siadł przy ogniu i wrzucał po kolei kartki, nawet na nie nie patrząc, Dygotał cały, z zimna i ze złości i z wielkiego, największego na świecie smutku. Był chory z rozpaczy... Mokre od łez i wilgoci kartki nie chciały się palić, ale targał je, a małe strzępki ogień porywał. Szło mu źle i ciężko. Nie wiele widział, nie widział liter, ani nie zauważał, jak szybko ubywa mu pod rękami papieru i już, już miał wrzucić ten ostatni list i odetchnąć, albo rozpłakać się na dobre, albo zacząć się śmiać, zatańczyć i skulić się w kłębek jednocześnie, gdy ciszę rozproszył odgłos czyichś szybkich kroków. Jakaś kobieta podeszła do drzewa i sięgnęła ręką w rozwidlenie gałęzi. Zauważył popłoch i nagłe zaskoczenie, gdy sięgnęła jeszcze raz i nerwowo rozejrzała się w około. Na pewno widziała i ogień i mężczyznę siedzącego przy ogniu, ale na pewno też, nie była w stanie dojrzeć co robi....

Przeszła kilka kroków i przystanęła. Stanęła teraz przy „jego” drzewie i powoli, bardzo powoli jeszcze raz wyciągnęła rękę. Były tam wszystkie, te nieodebrane listy.

Spojrzał na ten, który ciągle trzymał w ręce. Jeszcze nie mógł uwierzyć.... Co w takim razie przed chwilą zniszczył, skoro jego słowa do tej chwili pozostawały w ukryciu? Poczuł przerażenie, zaskoczenie, ale i dziwnie poczuł się szczęśliwy, gdy uświadomił sobie, że o to istniał drugi człowiek, kobieta, jego wymarzona kobieta, która tak jak on pisała swoje wołania i swoje spowiedzi i marzenia i tak jak on dla niej, pozostawiała je dla niego.

Spojrzał na ten ostatni list. Jej list. Teraz dopiero zauważył, że wygląda inaczej niż jego.... Podniósł się i chciał ją zawołać, ale ona oddalała się pospiesznie. Z naprzeciwka nadszedł mężczyzna z psem. Przytulił ją do siebie i oddalili się razem. Paczkę listów zdążyła pewnie schować w plecaku, przewieszonym niedbale przez lewe ramię.

Poszedł za nimi, ale oni nie szli daleko. Wkrótce skręcili w boczną drogę i weszli do jednej z bram szeregowych domków. Zapamiętał, który to dom i wrócił do ogniska. Trzymał w ręce ten ostatni list nie wiedząc co z nim zrobić. Nie śmiał go jednak już teraz otworzyć.

 

 

Akt II: ONA

 

Usiadła na łóżku. Minęło kilka dni od kiedy postanowiła więcej nie pisać. Piotr wniósł pozew o rozwód, chociaż nadal mieszkali razem. Wiedziała, że niedługo się wyprowadzi. Spokojnie, stanowczo i kulturalnie. Tak jak kulturalnie i spokojnie przedstawił jej miesiąc wcześniej swoje argumenty. Nie mogła nie przyznać mu racji, a jednak jej świat się rozpadał, z każdym jego słowem:

- Nie możemy tak dalej. Ja nie mogę, a przecież widzę, że ty też nie. – Milczała, nie przytaknęła, nie zaprzeczyła, słuchała. – To nie ma sensu. Nasz związek, nasze małżeństwo nie ma sensu. A teraz gdy Mateusz się wyprowadził – „poszedł tylko na studia” pomyślała – teraz możemy już pójść każde swoją drogą.... Potrzebuję zmiany. Mówiłem ci o Australii, to już postanowione, przepraszam, ale wyjeżdżam. – W głosie Piotra, ani w jego oczach nie było skruchy.

- Kiedy wrócisz? – Zapytała jeszcze.

- Niedługo. Za rok pierwszy raz, a później będę przyjeżdżał częściej, co pół roku, do Mateusza i do ciebie....

Rozmawiali już wiele razu o tym wyjeździe. Lidia była temu przeciwna. Nie chciała, aby Piotr był tak daleko, sama też nie chciała jechać z nim. Jej rodzice byli już coraz słabsi. Potrzebowała jej zwłaszcza mama.

Był także problem Mateusza. Wiele razy Piotr odwlekał swoją decyzję, gdy tłumaczyła mu, że nie może na tak długo zostawić syna... Już gdy Mateusz skończył 18 lat, wyjazd był prawie przesądzony. Został, aby być przy maturze i egzaminach na studia. Teraz syn dał mu już wolną drogę, a ona sama nigdy nie stanowiła przeszkody. Kochał ją, była tego pewna. Tak jak pewna była swoich własnych uczuć do niego. Listy to była jej druga przystań, nieznany, choć tak bardzo bliski ich adresat.

Nie spodziewała się jednak rozwodu. Jej zdaniem był zupełnie niepotrzebny. Piotr uważał inaczej.

- To fikcyjne małżeństwo, nie będzie miało sensu. – przekonywał – Nie mogę wiązać cię przy sobie – „siebie przy mnie” poprawiła w myślach – skoro będziemy razem tak rzadko.

Zdobyła się wtedy na uśmiech. Poklepała go po ramieniu, pogłaskała po głowie, było jej żal patrzeć jak się męczy.

- Dobrze. Ale to ty złożysz wniosek – zgodziła się wtedy.

Więc kiedy Piotr złożył wniosek, postanowiła zaprzestać pisania listów. Nie potrafiłaby ich oddzielić od życia z Piotrem. Bez niego nie miały sensu, choć absurdalnie miały sens tylko bez niego.

Uśmiechnęła się do siebie „ co ja mam z wami zrobić?” myślała, „przeczytać?, e nie, już wystarczy, że je napisałam...”. Tylko jakoś żal jej było wyrzucać. Leżały więc w plecaku ponad tydzień, a ona przez ten czas omijała je z daleko. Pomagała Piotrowi w przygotowaniach do podróży, załatwiała różne papiery, kupowała niezbędne mu rzeczy, rozmawiała o przyszłości syna, tylko od spraw rozwodu trzymała się z daleka. To był Piotra pomysł, nie jej, niech więc tym się sam zajmuje, skoro chce....

 

Akt III: ON

 

Długo nie wiedział, co z tą pomyłką zrobić. Czy ona się już zorientowała, co zrobiła? Dlaczego od tak dawna nie było żadnej wiadomości na drzewie? Przecież nie mogła tak na zawsze przestać pisać. Miała prawo mieć dość i tak jak on chcieć wyrzucić te wszystkie słowa do nikąd, ale przecież nie na zawsze.... Nie na zawsze? A dlaczego by nie? Zwłaszcza teraz gdy została okradziona. A może nie wie? Może wyrzuciła to co znalazła w „skrzynce” obok, tak jak on spalił jej listy, zupełnie nieświadomie? Nic o niej nie wiedział. Nie wiedział jaka jest i co mogła uczynić. Przychodził co rano, ale „wysłał” tylko dwa zupełnie nowe listy, już świadomie zostawiając je w jej drzewie. Ale nic poza nimi tam nie było. Aż któregoś dnia, oniemiały z wrażenia, na miękkich nogach, drżącymi dłońmi wyjął z dziupli kopertę. Cały dzień celebrował ten list, nosił go pod sercem jak najcenniejszy skarb i z pewnym żalem postanowił go w końcu otworzyć.

„Piotr odszedł. Jest już prawie gotowy do wyjazdu. Ja też jestem gotowa. Jeszcze czuję w całej sobie przejmujący smutek, jeszcze ciągle cała ja rozpadam się na kawałki, ale gdzieś bardzo daleko, ta moja mała, wewnętrzna dziewczynka przemyka ze swoim łobuzerskim uśmiechem. Już wiem, że będzie dobrze.... „

Przerwał czytanie, gdy poczuł jak po jego policzku toczą się łzy. Najpierw jedna, później następna, a w końcu nie był w stanie powstrzymać płaczu. A gdy przestał płakać, zaczął się śmiać. I śmiał się tak, bardzo, bardzo długo. I był to Wielki Śmiech, śmiech Szczęśliwego Człowieka.

„... następny album.” Nie wiedział, co czyta, a nie chciał uronić ani jednego słowa. Tak długo przecież na nie czekał.

„ Iga i Paweł wydali następny album. Tamten sprzedał się zadziwiająco dobrze. Śmiałam się, że wierszy starczy mi jeszcze na dziesięć, a Paweł powiedział, że jemu nie starczy zdjęć. Zabawne to wszystko. Iga jest chyba trochę zazdrosna. Miałam nadzieję, że w drugim albumie będą jej zdjęcia. Tylko jej. W końcu pojawiły się dwa. Pozostałe robił Paweł. Szkoda, album wyszedł bardzo dobrze, ale mógłby być równie wspaniały, gdy by wiersze ilustrowała zdjęciami Iga. W końcu kobieta... Wczoraj też dzwonił Mateusz. Już dużo spokojniejszy. Po naszej wspólnej rozmowie, gdy Piotr tłumaczył mu co i jak i dlaczego nie bardzo mógł uwierzyć. Tak jak mnie, i jego najbardziej zaskoczył rozwód. Nie umiał zrozumieć Piotra, choć powinno mu być łatwiej niż mnie, są przecież tak do siebie podobni...

Jest taki zaczarowany wieczór. Właściwie nie wiem dlaczego piszę i dla kogo. Chyba nie muszę już pisać.

Okazało się, że w drzewie obok, ktoś inny, tak jak ja, zostawiał listy. Ciekawe, czy teraz czyta co piszę. Kim jesteś? I czy nie wiesz, że nie jesteś mi już potrzebny? Wzięłam to co zostawiłeś, ale nie czytałam. Nie przeczytałam dotąd żadnego z twoich listów, dlaczego teraz miałoby być inaczej? Powiedz.

Pozdrawiam Cię ciepło, Lidia.”

Przeczytał jeszcze raz, ten ostatni fragment. Ten dla niego.

Nie było mu do śmiechu. Ona nie wiedziała jednak, że z całej dziupli listów, miał tylko jeden, którego dotąd nie czytał. Wciąż wydawało mu się, że nie ma prawa.... Dlaczego ona nie przeczytała jego listów? Nie wiedział.

Pies upominał się o spacer. Koty były znowu głodne. 4 rano. Najlepsza pora na wyjście z domu...

 

Akt IV: SYMFONIA

 

Wszystko nagle nabrało symbolicznego znaczenia. Chodzenie na spacer, praca, jedzenie, odbieranie telefonów, mycie rąk, zębów, nóg, balsam i rozczochrane włosy. Wszystko nagle stało się pełne treści. Nie było już zwyczajną, wykonywaną półautomatycznie czynnością. Także rzeczy były jakby siebie pełniejsze. Herbata smakowała herbatą a zupa pomidorowa, pełna była zupy pomidorowej...

Lidia odkryła smaki, zapachy, kolory zupełnie niespodziewanie. Któregoś ranka obudziła się i były. I chociaż minęło już wiele dni, wciąż zaskakiwała ją intensywność wszystkiego co robiła, co ją otaczało, czego dotykała i czym była.

Łykała zachłannie każdą chwilę dnia i chociaż zauważała, gdy mijały kolejne dni – bo czas jak wszystko wypełniony był treścią, to i nie zauważała tych dni.

Nie czekała i nie spieszyła się. Odkryła więc, że to właśnie nie czekanie i nie spieszenie się nadaje życiu tej pełni, która ją tak wchłonęła.

 

Akt V: SEN

 

Przez kilka dni trwał w stanie nerwowego pobudzenia. To wpadał w dziką radość, to znów przygnębiony snuł się po domu i płakał. Tęsknił i wtedy było mu źle. Czasem wpadał w stan miłej melancholii, gdy wyobrażał sobie to wymarzone spotkanie, to znów to samo spotkanie wydawało mu się być kompletnym niewypałem i wtedy wściekał się na siebie i na życie, że tyle czasu już stracił. Wygadywał sobie od idiotów, imbecyli i gówniarzy, by znów w przypływie nagłego szczęścia śmiać się jak dziecko.

Głaskał koty, gotował obiad, słuchał muzyki, pisał, chodził z psem na spacer, jeździł na rowerze, z rzadka wybierał się nawet z Katarzyną do znajomych i na zakupy, ale wszędzie był jej pełny po brzegi i wszędzie trwał w jednym z tych dzikich i ekstremalnych nastrojów.

Trwało to całkiem długo. Nie wiedział ile dni. Jemu się zawsze dni mieszały, a teraz bardziej jeszcze niż zwykle. Spał mało. Czasem udawało mu się położyć na nocne dwie godziny, ale nawet we śnie była przy nim, on przy niej i nawet wtedy przeżywał te swoje zachłyśnięcia nią i jej brakiem. Gdy spał w dzień, co zdarzało się jeszcze rzadziej, nie śnił nic, albo były to wyłącznie koszmary.

Pomyślał, że gdyby nie był już tak nienormalny, że aż zupełnie, całkowicie normalny, to pewnie by zwariował. Ta normalność brała swoje źródło w szczerości. Wobec siebie przede wszystkim, własnych przeżyć, uczuć, ale i reszty świata, co następuje już niemal automatycznie.

W stan apatii wpadł dopiero, gdy któregoś pięknego poranka, czyli o zwykłe, spacerowej porze, między 4 a 5 nad ranem, poszedł wreszcie pod drzewo. Już gdy szedł, z każdym krokiem uświadamiał sobie swoją głupotę. Jak w końcu wyliczył, list zostawił 3 tygodnie temu – a było to trzy miesiące po tym, gdy pierwszy raz ją ujrzał – więc mogła zostawić odpowiedź już następnego dnia, a nawet tego samego, czego on by nie zrobił, ale ona niewiadomo. Tym samym mogło już być dawno po terminie spotkania, o które ją prosił, w dodatku jego na nim nie było... Rozpacz, strach i nadzieje kotłowały się w nim, ale dopiero zupełnie pusta dziupla wypełniła kielich.

Tak więc następne kilka dni miał spędzić w smutnej apatii przerywanej napadami nadziei, gdy co rano szedł zobaczyć, czy napisała i żalu, gdy nic nie znajdował.

W tym czasie poznawał ją coraz lepiej. Śledził prawie każdy jej krok, choć nie bez przerwy.... Wiedział, kiedy wychodzi do pracy, kiedy wraca, przeczytał wszystko co napisała zawodowo, bo poezje pochłonął i chłonął nadal, gdy tylko z pierwszego jej listu dowiedział się, że istnieje. Był kilka razy dziennie na stronie www przez nią zbudowanej, a nocą pozwalał sobie czasami, na wpatrywanie się w zdjęcia, które ściągnął ze strony. Nie przeszkadzało mu, że w większości nie była na nich sama. Obaj mężczyźni – i syn i mąż – wydawali się sympatyczni, ale poza bezspornym stwierdzeniem, że nie może być inaczej bo są „jej” nie poświęcał obu panom więcej uwagi.

Za to ona była całym jego światem, który teraz nagle zawisł na włosku.

 

Akt VI: ZBLIŻENIE

 

- Cześć – głos w słuchawce zabrzmiał niepewnie i drżąco

- Cześć!... – odpowiedziała lekko się do siebie uśmiechając.

- Miło się usłyszeć – powiedział.

- Tak – odpowiedziała, nic lepszego nie przyszło jej do głowy.

- Nie będę ci przeszkadzał. Chciałem tylko usłyszeć cię przez chwilę.

- Dobrze. Nie przeszkadzasz mi. – odrzekła zgodnie z prawdą. Nie miała nic zaplanowanego, nic szczególnego nie robiła. Zresztą i tak nie mógł jej przeszkodzić, niezależnie od tego kiedy by zadzwonił.

- Wiesz, bardzo chciałem zadzwonić. Już dawno. Rozczarowałem cię? – zapytał nagle po chwili ciszy w słuchawce.

- Nie. Dlaczego?

- Mogłaś spodziewać się czegoś innego.

- Niczego się nie spodziewałam. – odparła zgodnie z prawdą.

- Jestem bardzo szczęśliwy, że cię słyszę.

- Ja też się cieszę...

- Tak. Nie będę przedłużał. Dzięki. Mogę jeszcze kiedyś zadzwonić?

- Możesz.

- To na razie.

- Cześć! – odłożyła słuchawkę.

Dziwna była ta rozmowa. Nie wspomniał słowem o listach. Ani o spotkaniu. L. Zastanawiała się przez moment skąd ma numer telefonu, ale nie był on przecież zastrzeżony. Wrócił do pokoju i jeszcze raz przeczytała list znaleziony ponad miesiąc temu.

„Spaliłem wszystkie twoje listy. Przepraszam. Zrobiłem to niechcący. Myślałem, że to moje. Został jeden, chyba ostatni. Nie czytałem go. Listy, które wzięłaś są pisane przeze mnie. Możesz z nimi zrobić co chcesz. Pisałem je dla ciebie.

Bardzo chciałbym spotkać się z tobą i porozmawiać. Daj mi znać jaki dzień i jaka godzina by ci odpowiadały. Chyba, że nie chcesz. Zrozumiem to oczywiście. JK.”

Lidia zamyśliła się. Tamtych listów nie przeczytała. Najpierw dlatego, że myślała, że są jej. Później, gdy przeczytała już ten list, dlatego, że chciała być w porządku. W końcu on też nie przeczytał jej listów. Może słusznie. Może w cale nie były dla niego? Ale on pisał dla niej. Do niej. Wiedziała o tym od razu. Powinna więc może przeczytać te listy?

„Dobrze. Spotkamy się w piątek. Za tydzień. 21-ego grudnia. Będę stała na moście, przy głównej ulicy w mieście. Nie wiem jak wyglądasz, więc to ty musisz podejść do mnie. L.”

Przeczytała i dodała jeszcze „o 12 w południe”. Zaniosła list w rozwidlenie gałęzi drzewa i wróciła do pracy na komputerze.

 

Akt VII: MOST

 

Stał drżący i czekał. Nie było zimno, ani mokro, ale on nie z zimna tak dygotał. Była 10:15. Zaczął myśleć, że to nie był dobry pomysł przychodzić tutaj tak wcześnie.

 

Akt VIII: DLACZEGO BY NIE?

 

„Dlaczego by nie?”. Myślała idąc na to spotkanie. Dlaczego by nie pozwolić umieścić się w złotej klatce, w zamku..., w ogrodzie pełnym kwiatów..., zapachów... i kolorów... i śpiewu ptaków...?. „Pozwolę ci być tym kim jesteś, sprawię, że każda chwila będzie jak wiersz, pozwolę ci tak żyć jak piszesz – do końca.., będę czytał ci wiersze, głównie twoje, bo te są najpiękniejsze i będziemy słuchać muzyki, pokażę ci najpiękniejszą muzykę i oglądniemy razem najpiękniejsze filmy. Zabiorę cię w góry, w moje góry, zobaczysz je, naprawdę, są inne. I będę cię kochał kiedy tylko będziesz chciała, albo tylko trzymał cię za rękę, głaskał i łaskotał, cokolwiek. Jeśli nie będziesz chciała, nie będzie nic. Ale wiem, że zechcesz. Nie mogłoby być inaczej – kocham cię. A jeśli powiesz, że już nie, znudzisz się, wszystko jedno, pozwolę ci odejść. Będę płakał – na pewno – ale nie będę cię zatrzymywał... Jeśli pozwolisz mi pokazać moją miłość, nie będziesz chciała odejść zbyt szybko, a może nawet i nigdy....”. Więc szła spokojna. Pewna. Bo przecież: „dlaczego by nie?”.

 

Akt XIX: BIEL

 

Most był biały. Płatki śniegu wciąż wymazywały kolejne ludzkie ślady. I nie było nic na tym moście, oprócz śniegu.

 

THE END