Teraz stoję na sklepieniu Świata
nie sam jestem, ponad głową lata
czarny kruk, towarzysz mej niedoli,
czeka, aż osłabnę, wpadnę do niewoli
Uczucia i namiętności mają być mą celą
nie stanie się tak, nie zniszczą, nie podzielą
mego ładu i spokoju ducha
nie pozwolę, by serca zawierucha
zniszczyła moje ego i krukowi jadło dała
jak marmurowy posąg, twardy lub jak chmura biała
Nie dam w sidła się tak zakuć
żadne więzy nie ogarną widma, gazu
a taką myśl ma jest, nieuchwytną,
sprytną, zmienia formy, kształty, barwy,
nie odgadniesz, to gra w karty
Mary nie da objąć się w schematy
po cóż wzory i slogany
nie potrzeba żadnej miary
sama kształt swój znajdzie i pokaże,
że w kajdany zakuć da się - ciało, a że
umysłu nie obejmie żaden kat, ekonom,
nie da poddać się kontrolom
|
![[]](img/1.jpg)
![[]](img/2.jpg)
![[]](img/3.jpg)
![[]](img/4.jpg)
![[]](img/5.jpg)
![[]](img/6.jpg)
![[]](img/7.jpg)
![[]](img/8.jpg)
![[]](img/9.jpg)
![[]](img/10.jpg)
![[]](img/11.jpg)
![[]](img/12.jpg)
![[]](img/13.jpg)
![[]](img/14.jpg)
![[]](img/15.jpg)
![[]](img/16.jpg)
![[]](img/17.jpg)
![[]](img/18.jpg)
![[]](img/19.jpg)
![[]](img/20.jpg)
![[]](img/21.jpg)
![[]](img/22.jpg)
